Mylny jest pogląd, że kopiowanie za pomocą urządzeń reprograficznych zawsze jest dozwolone. W istocie kopiowanie reprograficzne może przybrać formę piractwa w tych przypadkach w których nie stanowi realizacji uprawnień przyznanych postanowieniami ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Nie wdając się w szczegółowe rozważania na temat zakresu dozwolonego użytku, należy jedynie wskazać następujące sposoby eksploatacji, bez wątpienia stanowiące naruszenie autorskich praw majątkowych:

• Sporządzanie i wprowadzanie do obrotu egzemplarzy utworów sporządzonych technikami reprograficznymi

– to tak zwane wymiana i handel kserowanymi publikacjami. Zjawisko dotyczy na ogół książek i artykułów przydatnych w procesie dydaktycznym. Przypadki tego typu naruszeń były obserwowane w szczególności w działalności punktów świadczących usługi kserowania, gdzie kopie poszukiwanych publikacji są uprzednio przygotowywane i po prostu oferowane do sprzedaży. Często sporządzanie i wprowadzanie do obrotu jest dokonywane przez osoby nie świadczące usług tego typu. Znane są przypadki handlu kserokopiami pomiędzy uczniami i studentami, zauważyć również należy, że nieodpłatne przekazanie egzemplarza także na ogół stanowi naruszenie autorskich praw majątkowych.

• Użytek wewnątrzkorporacyjny

– Niemal każdy zakład pracy posiada co najmniej jedno urządzenie umożliwiające pozyskiwanie kopii reprograficznych. Urządzenia te oczywiście w pierwszym rzędzie służą w procesie archiwizacji i obiegu dokumentów w firmie, znajdują jednakże również zastosowanie w obiegu wewnętrznym całości lub części opublikowanych utworów mających znaczenie dla funkcjonowania przedsiębiorstwa (na przykład przeglądów prasy, wyciągów lub całości publikacji branżowych, komentarzy prawnych). Takie korzystanie stanowi wkroczenie w wyłączne prawa reprodukcji.

Roszczenia wynikające ze wskazanych wyżej naruszeń praw autorskich przysługują posiadaczowi praw autorskich do utworu na polu eksploatacji zwielokrotnienie techniką reprograficzną oraz na polu eksploatacji wprowadzenie do obrotu, jak również podmiotowi dysponującemu licencją wyłączną na tych polach eksploatacji (o ile podmiot trzeci nie działa na podstawie licencji udzielonej mu przez posiadacza praw, chociażby udzielona ona została z naruszeniem wcześniejszej licencji wyłącznej).